جاده هاي يکطرفه جنگ و صلح
راه اندازي حملات زنجيره يي طالبان در سال جديد، بار دگر تلاش هاي حکومت را در راستاي صلح و مذاکره با طالبان تحت شعاع قرار داد.
حکومت افغانستان پس از وقفه نسبتاً طولاني، پس از آن به تحرکات خود در زمينه صلح شتاب بخشيد که گفتگوهاي مقامات ايالات متحده آمريکا با نمايندگان طالبان در قطر و آلمان به صورت پنهاني آغاز شد و گامهايي نيز در راستاي آماده سازي بستر مصالحه و مذاکره با طالبان برداشته شده بود و هر دو طرف توافق کرده بودند که براي ادامهء مذاکرات، دفتر نمايندگي طالبان در کشور قطر ايجاد شود. اين موضوع حکومت افغانستان را تکان داد و صلاحيت و توانايي آن را در مديريت و رهبري پروسه صلح زير سوال برد. از اين رو مقامات حکومتي تلاش هاي گسترده و فشرده يي را براي تثبيت جايگاه خود در مذاکرات صلح آغاز کرد و اين کوشش ها اگرچه دستاورد ملموس و قابل ملاحظه يي را در پي نداشت؛ اما بالاخره کشور آمريکا را متقاعد ساخت که بايد رهبري مذاکرات با مخالفان مسلح دولت را به حکومت افغانستان واگذار نمايد.
تأخير و سکتگي که در روند مذاکرات مقامات آمريکا با طالبان پيش آمد و رويداد هايي بگرام و پنجوايي که حساسيت هاي ضد آمريکايي را در افغانستان به وجود آورد، گروه طالبان قطع هر نوع گفتگو با آمريکا را اعلام کرد و آن کشور را متهم کرد که به وعده هاي خود عمل نمي کند و از ا ين گفتگوها استفادهء تبليغاتي مي نمايد. قطع مذاکرات آمريکا و طالبان فرصت بهتري را براي حکومت افغانستان فراهم آورد تا گروههاي مخالف دولت و از جمله طالبان و حزب اسلامي حکمتيار را ترغيب نمايد که مذاکرات صلح با حکومت افغانستان را آغاز نمايند. سفر وزير خارجه افغانستان به عربستان سعودي و قطر در بارهء چگونگي آغاز مذاکرات با طالبان و گشايش دفتر نمايندگي براي طالبان در آن کشور، بخشي از تلاشهايي بود که حکومت افغانستان در راستاي سرعت بخشيدن به پروسه صلح انجام داد.
پيشرفت پروسه صلح در حالي که حکومت همواره در اين باره مورد انتقاد بوده است، مي تواند قدرت و توانايي حکومت را عرصهء داخلي، منطقه يي و بين المللي به نمايش بگذارد و اميدواريهايي را نسبت به آينده افغانستان خلق نمايد. به اين خاطر پروسهء صلح از لحاظ حيثيتي و کار کردي براي حکومت افغانستان حايز اهميت مي باشد. اما حملات هماهنگ، زنجيره¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬اي و سازماندهي شده طالبان در پايتخت و چند شهر ديگر، تنها پس از چند ساعت از انتخاب رئيس شوراي عالي صلح و همزمان با ديدار هيئت حزب اسلامي به رهبري گلبدين حکمتياراز کابل، نشان داد که گروه طالبان هيچ تمايلي به مذاکره با حکومت افغانستان ندارد و تمام توان خود را به کار مي برد تا دولت را درعرصهء نظامي و امنيتي ضعيف و ناتوان نشان دهد. در همين حال طرح ترور استاد خليلي معاون رئيس جمهور و انتقال ده هزار کيلوگرام مواد انفجاري در کابل که به گفتهء رياست امنيت ملي، به منظور انفجار در يکي از شلوغ ترين نقطه شهر کابل صورت گرفته بود، بيانگر آن است که مخالفان مسلح دولت با همکاري تروريستان بين المللي و استخبارات برخي کشورهاي منطقه، هدف هاي استراتژيک خود را در سايهء جنگ و خشونت در افغانستان تعقيب مي کنند و رويکردهاي صلح آميز و مسالمت جويانه را به نفع موجوديت سياسي خود تشخيص نمي دهند. از اينرو بايد منتظر بود که اين گروه ها در روزها و ماه هاي آينده تا چه حد مي تواند در تحقق هدف هاي تروريستي خود کامياب شود. پس با توجه به راهکارهاي خشن مخالفان مسلح دولت، حکومت افغانستان ، اولا از طريق سازوکارهاي اوپراتيفي در کشف و جلوگيري از حملات تروريستي تلاش نمايد؛ ثانياً تمام سرمايه ها، وقت و فرصت هاي سياسي را در جايي هدر ندهد، که هيچ دستآورد ارزنده و چشم انداز اميدوار کننده¬اي براي مردم افغانستان نداشته باشد. بايد توجه داشته باشيم که اتخاذ سياست هاي يک سويه هيچگاه ما را از گردنه ها و تنگناهاي سياسي و امنيتي موجود عبور نمي دهد.