مسموم كردن دختران، مبارزه با مدنيت
دموکراسي يک فرايند پر فراز و نشيبي را در تاريخ افغانستان رقم زده است. طيف هايي که به دليل الزامات و ضرورت هاي اجتماعي، سياسي و اقتصادي تلاش کرده اند تا ارزشها و عناصر آن را در فرهنگ سياسي افغانستان بگنجانند و گروههايي که همواره سعي کرده اند به اين پديده به عنوان يک نظام ضد ارزشي و متضاد و ناسازگار با مؤلفه هاي فرهنگي و سنتي جامعه نگريسته و به آن به مقابله برخواسته اند. اين تقابل سبب شده است که پروسه دموکراسي همواره در کشور ناتمام باقي بماند و سيطره استبداد فردي و قومي سايه اش را در تمامي شبکه هاي حيات اجتماعي مردم بگستراند.
دموکراسي به مفهوم مدرن تر آن حدود ده سال است که وارد ادبيات سياسي کشور ما گرديده است و در اين مدت گرچند طيف هاي وسيعي از مردم، جامعه مدني و اصحاب رسانه ها از اين روند حمايت کرده اند؛ اما قشر سنتي جامعه بازهم در برابر اين روند ايستادگي مي کنند و آن را بر خلاف اقتدار سنتي خود مي پندارند. از اين رو عناصر و مولفه هاي دموکراسي در طي چند سال گذشته با مقاومت شديد اين گروه ها مواجه مي شوند.
يکي از لوازم و ويژگي هاي نظام دموکراتيک انتخابات است. برگزاري انتخابات به عنوان ابزار مشارکت سياسي مردم در پروسه هاي ملي، براي نهادينه سازي دموکراسي در جامعه بسيار مهم و حياتي مي باشد و همين امر گروه هاي سنتي و افراطي مذهبي را واداشته اند تا در روند برگزاري انتخابات مانع ايجاد نمايند.
تشديد و گسترش ناامني در مناطق و ولايات مختلف يکي از شگردهايي است که مي تواند از شور و شوق انتخاباتي بکاهد و مانع اشتراک تعدادي از مردم در پاي صندوق هاي رأي دهي گردد. امروزه ناامني بزرگترين چالش فراروي سلامت و شفافيت انتخابات به شمار مي رود و دولت و نهادهاي امنيتي براي تقويت ارزشهاي دموکراسي نهايت تلاش خود را به کار مي برند تا بر دشواري هاي فراروي انتخابات غلبه کنند.
تحصيل دختران نيز يکي از مصادق برابري زن و مرد و از حقوق اوليه هر فرد اعم از دختر و پسر به حساب مي آيد. پيوند اين امر با دموکراسي و حقوق بشر گروه هاي افراطي را وا داشته اند تا در برابر تحصيل دختران مکاتب مانع ايجاد کنند. آتش زدن مکاتب دخترانه، کشتن معلمان مکاتب، اسيدپاشي بر روي دختران مکاتب و مسموم کردن آنان با گازهاي سمي از جمله شيوه هايي است که براي بازداشتن دختران از تحصيل به کار گرفته مي شود.
اگر تا هنوز اين شيوه ها موثر واقع نشده، بخاطر شور و اشتياق دختران و علاقه مندي خانواده هاي آنان به تحصيل فرزندان شان مي باشد؛ وگرنه تکرار فجايع اين چنيني و غفلت مقامات دولتي در اين زمينه مي توانست دلسردي خانواده ها را از تحصيل دختران شان در پي داشته باشد. جاي تأسف اينجاست که نهادهاي امنيتي و معارف کشور تاکنون در مورد امنيت شاگردان مکاتب اقدام جدي را در پيش نگرفته است و اين امر از يکسو سبب نگراني خانواده ها و از سوي ديگر موجب دلسردي و بي اعتمادي مردم به نهادهاي دولتي گرديده است.