توافق در پاکستان؛ جهاد در افغانستان!
امضاي موافقتنامه بين دولت پاکستان و طالبان مستقر در آن کشور که طي آن دولت پاکستان در برابر مسدود سازي کمپ‌هاي آموزش نظامي تندروان مذهبي و توقف حملات نظامي و انتحاري آنها در خاک پاکستان، پذيرفته است که نظاميان خود را از مناطق تحت کنترل افراطيون مذهبي بيرون کند، نگراني هايي را براي دولت و مردم افغانستان به وجود آورده است.
شبيه چنين توافقي قبلاً نيز از جانب پاکستان با سران گروههاي قومي و مذهبي در وزيرستان شمالي صورت گرفته بود؛ اما نتيجه آن نفوذ و گسترش دامنه فعاليت گروههاي تروريستي در شهرهاي پاکستان بود که تا پايتخت و در چند کيلومتري مقر رياست جمهوري آن کشور کشانده شد.
قضاياي خونيني که از درگيري‌هاي لال مسجد شروع شد و با ترور بي‌نظير بوتو به پايان خود نزديک شد، در واقع پيامد همان نرمش‌ها و انعطاف‌پذيري‌هايي بود که سياستمداران و جنرالان آن کشور در برابر تحرکات تندروان مذهبي از خود نشان دادند.
بي‌نظير بوتو که با شعار دموکراسي و مبارزه قاطع با گروههاي تروريستي فعاليت‌هاي سياسي و انتخاباتي خود را شروع کرد، در حالي به قتل رسيد که پيروزي او در انتخابات، حتمي به نظر مي رسيد و پيروزي حزب مردم در انتخابات، نتيجه همان شعارها، برنامه‌ها و راهبردهاي سياسيي بود که بي نظير بوتو آن را مطرح ساخت و در پاي آن جان داد. ديرزماني از آن روزهاي آشفته و بحراني پاکستان نگذشته که حکومت جديد طرح مذاکره با مخالفان مسلح مذهبي را بار ديگر در مناطق قبايلي مرزي به مرحله اجرا گذاشته است.
اين که آيا اين طرح به موفقيت خواهد انجاميد يا نه و به امنيت پاکستان کمک خواهد کرد يا نه؟ گذشته پاکستان و پراکندگي گروههاي تندرو در مناطق مرزي افغانستان و پاکستان تا حدودي به اين سوال پاسخ خواهد گفت؛ اما آنچه در اين ميان براي ما از اهميت فوق‌العاده‌اي برخوردار است، اين است که دولت پاکستان ولو براي موقت سعي کرده، تا به بهاي امنيت آن کشور، توجه گروههاي تروريستي را به طرف افغانستان جلب نمايد. از اين پس گروههاي تروريستي طالبان و القاعده با استفاده از مواد مندرج در توافقنامه به راحتي از مرز مي‌گذرد و عمليات نظامي و انتحاري خود را در مناطق مختلف افغانستان سازماندهي کرده و به مناطق امن در پاکستان باز مي گردند.
در نتيجهء اين توافق از يک طرف تسهيلات و امکانات نظامي بهتر در اختيار گروههاي تروريستي قرار مي‌گيرد و از ديگر سو، به دليل عقبه امن و مطمئن براي آنها، مبارزه با اين گروهها دشوارتر مي‌گردد، از اينرو اين اقدام دولت پاکستان به نفع افغانستان نخواهد بود.
بنا بر اين دولت افغانستان و جامعه جهاني ضمن تحليل اوضاع پاکستان و موضع‌گيري جدي در قبال آن، بايستي کنترل و نظارت دقيق‌تري را در دو سوي مرز افغانستان و پاکستان اعمال کنند، تا تردد نيروهاي طالبان والقاعده و انتقال سلاح و مهمات آنها را در اين مناطق محدودتر سازند. ما نبايد انتظار داشته باشيم که ديگران به بحران امنيتي ما توجه کنند، بلکه خود بايد آمادگي‌هاي لازم سياسي و نظامي رادر برابر هر اقدامي کسب نماييم.

كريم از كابل:
عرض سلام و خسته نباشيد دارم خدمت همه كارمندان هفته نامه مشاركت ملي. اميدوارم كه مانند گذشته، در آينده هم موفق و كامگار باشيد!
من به‌عنوان يك اولاد وطن‌، مي‌خواستم بگويم كه بعضي از رسانه‌هاي ما متأسفانه به‌جاي نشر واقعيت‌ها، به نشر بعضي از چيزهاي خلاف منافع ملي اقدام مي‌نمايند. يكتعداد رسانه‌ها اعم از چاپي، ديداري و شنيداري به جاي اينكه مشكلات، راهكارها و طرح‌هاي سالم براي دولت داشته باشد و براي رشد، ترقي و شكوفايي هرچه بيشتر كشور ما بكوشند، چيزهايي را نشر مي‌نمايند كه از نفع‌شان، ضررشان براي كشور بيشتر است، به‌گونه مثال در حادثه هشتم ثور، بسياري از رسانه‌ها و از جمله تلويزيون آريانا، هميشه تصاويري را كه سربازان اردوي ملي در حال فرار بودند و هم‌چنان تفنگ‌هاي بدون مرمي كه آنها با خود داشتند، را پخش مي‌نمودند و اين را به‌عنوان نقطه ضعف، يادآور مي‌شدند. در حاليكه هردوي آنرا مقامات امنيتي ما به‌طور بسيار منطقي توجيه كردند كه اولي را وزير صاحب دفاع در ولسي جرگه گفتند كه به‌خاطر جلوگيري از تلفات بيشتر نيروها، اين اقدام را در دست گرفته است. دومي را هم سخنگوي وزارت دفاع گفتند كه معمولاً‌ در روز چشن سلاح‌هاي نمايشي به عساكر داده مي‌شود و از اين جهت نيروهاي امنيتي در روز جشن مرمي با خود نداشتند. البته در اينكه در روز هشت ثور ضعف و ناكارآمدي نيروهاي امنيتي برملا شد و در اينكه پخش ضعف ادارات، باعث پيشرفت و بيدار شدن آنها مي‌گردد، هيچ شكي نيست؛ اما به نظر بنده اگر ما با آنهايي كه كوشش مي‌كنند دولت ما را بيش از حد ضعيف و ناتوان جلوه بدهند، همنوا و همراه نشويم، بهتر خواهد بود.

پروين دراني از شهرنو:
سلام خدمت تمامي شما دوستاني كه در هفته نامه خوب مشاركت ملي‌ كار مي‌كنيد، تقديم مي‌دارم، اميدوارم هميشه سبز و شاداب باشيد!
مي‌خواستم بگويم كه زبان‌هاي ملي و رسمي ما در خطر است و كم‌كم جايشان‌ را به زبان‌هاي خارجي مي‌دهد.
در بسياري از محافل رسمي، لوايح و... پيش از اينكه زبان‌هاي رسمي ما در نظر گرفته شود، از زبان هاي خارجي و مخصوصاً‌ زبان انگليسي استعمال مي‌شود. حتي بعضي ادارات دولتي، در لوايح‌شان به‌جاي استفاده از هردو زبان ملي، از يكي از زبان‌هاي ملي و انگليسي استفاده مي‌نمايند. در اين ميان، يك موردي كه خودم به چشم سر ديدم و بسيار قابل تأسف است، اين است كه در پشت بوتل‌هاي نوشابه‌هاي كوكالا كه حتي رييس جمهور ما از آن‌ به‌عنوان دستاورد بزرگ و صنعت كشور ما به افتخار ياد مي‌كند، به‌غير از نامش‌، ديگر يك كلمه دري و يا پشتو هم ديده نمي‌شود. جالب اينجاست كه وزارت محترم اطلاعات و فرهنگ بجاي اينكه اينگونه موارد را كنترل كند، دنبال چيزهاي جزئي و پايين است.

خليل؛ تكسي ران:
حضور تمامي‌ هموطنان عزيز خود سلام عرض مي‌كنم و خوشحالم كه موفق مي‌شوم درد دلم را از طريق هفته نامه خوب مشاركت ملي به گوش مسؤولين محترم برسانم.
در شهر كابل شايد هزاران تاكسي وجود داشته باشد؛ اما يقيناً بسياري از آنها بيكارند و در طول روز پول ناچيزي گيرشان مي‌آيد. دليل اين بيكاري‌ها شايد فعاليت خودسر موترهاي شخصي باشد. مثلاً‌ موترهاي تونس، سراچه و غيره با پليت‌هاي شخصي و بدون جواز قانوني مسافركشي نموده و به اين ترتيب زمينه كار تكسي‌ها را محدود مي‌سازد. اين موترها جدا از اينكه زمينه كار تكسي‌ها را محدود مي‌سازد براي هموطنان عزيز ما نيز مزاحمت مي‌كنند و درهر جايي كه دلشان باشد، توقف مي نمايند و سواري بر مي‌دارند.
نمي‌دانم مسؤولين محترم ترافيك چرا در اين زمينه اقدام جدي انجام نمي‌دهد و جلو فعاليت خودسرانه اين موترها را نمي‌گيرد. اگر حرف اين باشد كه وسايط نقليه كافي براي انتقال همشهريان وجود ندارد، بايد گفت كه فعاليت ملي بس‌ها بسيار غير معقول است. در ايستگاه‌هاي اول وقتي برويد مي‌بينيد كه چندين ملي بس ايستاده است. البته در اين ميان ناديده نبايد گرفت که تاکسي‌ران‌هاي محترم نيز همه‌گي به فکر به اصطلاح "دربستي" بوده و بين شهر و ايستگاه‌ها مسافرکشي نمي‌نمايند. اميدوارم مسؤولين محترم ضمن اينکه به تعداد ملي بس‌ها و تاکسي‌ها افزايش بدهد، بايد طرز فعاليت‌ آن‌ها را نيز کنترل نمايد.