پايان يک دوره ديگر؛ آيا آغازي در پي خواهد داشت؟
روز پانزدهم جوزا تعطيلي تابستاني پارلمان آغاز مي شود و قرار است تا چهل و پنج روز ديگر، وکيلان محترم، پس از يک دوره کار جنجالي و نفس‌گير به استراحت بپردازند.
گرچند مطابق روال هر سال، ممکن است رييس جمهور حامد کرزي به حيث رييس دولت، انجام وظايف خانگي را براي وکيلان ضروري تشخيص دهد، اما آنچه از گذشته به دست مي‌آيد، اين است که وکيلان پارلمان بسيار کمتر به آن عمل مي‌کنند.
پارلمان امسال در حالي تعطيلات تابستاني خود را شروع مي‌کند که بسياري از مسوده قوانيني که از جانب حکومت براي تصويب به پارلمان فرستاده شده بود، همچنان بلا تکليف باقي مانده است.
قوه مقننه همانطوري که از نامش پيدا است، وظيفه قانونگذاري را در نظام سياسي کشور به عهده دارد و از اينرو، در شرايطي که افغانستان پس از سي سال جنگ، هرج و مرج و بي‌قانوني، نياز شديد به تصويب قوانين دارد، تا خلاي به وجود آمده در اين مدت به يک نحوي جبران گردد و جامعه از بلاتکليفي نجات پيدا کند، پارلمان نيز اهميت ويژه مي‌يابد.
متأسفانه در مدتي که از عمر پارلمان مي‌گذرد، تحليل‌ها و گزارش‌ها از يأس و نااميدي نسبت به کارکردهاي پارلمان حکايت داشته و در نهايت اظهار اميدواري گرديده که نمايندگان در دوره کاري بعدي، دستاوردهاي بيشتري داشته باشند؛ اما با فرارسيدن دوره ديگر کاري ديده شده، که پارلمان در جال عنکبوتي ديگري گير مانده که تا آخر دوره نتوانسته از آن رهايي يابد.
در اين دوره نيز به دليل ضعف‌هاي آشکاري که در پارلمان وجود داشت، کارکرد پارلمان قناعت‌بخش نبود و مسايل حاشيه‌اي چنان فکر و ذهن نمايندگان را به خود مصروف داشته بود که از پرداختن به موضوعات اصلي به کلي باز ماندند.
اين ناکارآيي‌ها و کاستي‌ها، گرچند در سال اول کاري پارلمان به دليل بي تجربگي نمايندگان، تا حدودي توجيه‌پذير مي‌نمود، اما در سال سوم کاري قوه مقننه، تبارز چنين ضعف‌ها و ناکارآيي‌ها، پايين بودن ظرفيت کاري نمايندگان را برملا مي‌سازد.
به هر حال تعدادي از نمايندگان پارلمان بايد توجه داشته باشند که از موقعيت نمايندگي مردم در پارلمان، همه اوقات خود را به زد و بندهاي شخصي نپردازند و اندکي در فکر مشکلات و دشواري‌هاي دست و پاگير موکلان خود نيز باشند. غيبت دايمي و هميشگي برخي وکلا که جريان تصميم‌گيري در پارلمان را با مانع روبرو ساخته، طبق هيچ قانون و مقرره‌اي توجيه‌پذير نيست و اين امر از طرف کساني که وظيفه قانونگذاري در کشور را به‌عهده دارند، حد اقل بي‌احترامي به حقوق مردم و موکلان به حساب مي‌آيد.
وقتي دستگاه تقنيني کشور، از دهها نارسايي رنج ببرد، چگونه مي‌تواند منشأ قانونمداري در کشور به حساب آيد و وظيفه نظارتي خود بر قوه مجريه را با امانتداري و صداقت به انجام رساند.

ساجده عباسي از دهمزنگ:
عرض سلام و احترام دارم خدمت همهء شما عزيزاني كه در هفته‌نامهء "مشاركت ملي" قلم مي‌زنيد!
بعد از سلام مي‌خواستم خدمت مسؤولين محترم عرض نمايم كه كمي به فكر ملت باشند و سري به بازار افغانستان بزنند. با آنكه تمام معاملات در كشور ما، به كلدار صورت مي‌گيرد؛ قبل از اين اگر كلدار يك افغاني هم بالا مي‌رفت، قيمت اجناس هم دو برابر بالا مي‌رفت. دوكانداران محترم مي‌گفتند كه چون اين اجناس به كلدار خريده مي‌شود، بناءً طبيعي است كه با بالارفتن قيمت كلدار، قيمت اجناس هم بالا مي‌رود. اما در اين روزها اگر متوجه باشيد، قيمت كلدار بسيار پايين آمده، ليكن قيمت اجناس نه تنها پايين نيامده كه صعود كرده است.
سوال اساسي اينجاست كه؛ در قدم نخست چرا در داخل افغانستان، معاملات به كلدار انجام مي‌يابد؟! و دولت جلو اين كار را نمي‌گيرد. و در قدم دوم، دولت چرا وضعيت موجود را به‌طور درست كنترل نمي‌كند و زمينهء سؤ استفاده‌ها را از بين نمي‌برد؟ نمي‌دانم دكانداراني‌ كه دست به احتكار مي‌زنند و از بالا و پايين شدن قيمت‌ها در بازار، سود زياد بدست مي‌آورند و اجناس‌شان را دوبرابر مي‌فروشند، اين عمل‌شان را پيش وجدان شان چگونه توجيه مي‌كنند؟

حميدالله قاري زاده از دارالامان:
سلام و احترامات خود را خدمت همه كاركنان هفته‌نامهء "مشاركت ملي" تقديم مي‌دارم. آرزومندم كه همهء‌تان موفق و كامگار باشيد.
در مملكت ما متأسفانه فرهنگ سرسبزي و نهالشاني تا هنوز نهادينه نشده و همهء مردم اعم از مسؤولين و مردم عادي، به غرس نهال و سرسبز نمودن شهرشان، عادت ندارند. به‌طور مثال گلدان‌هايي كه بين سرك‌هاي شهر كابل با آنكه بسيار محدود است و فقط در بعضي از سرك‌هاي نو ساخته وجود دارد؛ ليكن فعلاً‌ به زباله‌داني تبديل شده است.
مسؤولين ذيربط در اين زمينه تا هنوز براي سرسبزسازي اين گلدان‌ها، هيچ اقدامي را روي دست نگرفته اند. همچنين مردمي كه در اطراف اين سرك‌ها خانه و يا دكان دارند، نه تنها يك اصله نهال را بين اين گلدان‌ها غرس ننموده‌اند كه تمام كثافات داخل خانه و دكان‌هاي شان را نيز داخل اين گلدان‌ها انداخته اند. تا به كي خارجي‌ها و مردمان بيگانه بيايند براي ما خانه بسازند و شهر ما را سرسبز سازند، غرص نمودن يك اصله نهال نه هزينهء زيادي كار ندارد و نه هم كار زياد؛ حرف اينجاست كه عده‌اي از مردم ما به فكر صحت، سلامتي و شادابي خود و همشهريان خود نيستند و به اصطلاح عرضة اين كار را ندارند.
هم‌چنان رسانه‌ها به‌عنوان نهادهاي تأثيرگذار بر فرهنگ و رسوم مردم، بايد فرهنگ نهالشاني و كارهاي مفيد براي كشور و جامعه را تبليغ نمايند. اما نهادي كه براي رسانه‌هايي كه حتي يك حرف را هم بدون دالر پخش نمي‌نمايند، به‌خاطر اين كارها پول بدهد کجاست؟ آخر چه مي‌شود، در بين سريال‌هايي كه ميليون‌ها آدم به پاي تماشاي‌شان مي‌نشينند، چند ثانيه محدود را به تبليغ كارهاي‌ عام‌المنفعه، اختصاص بدهند؟!
نهادهاي دولتي تا هنوز توان به اجرا درآوردن پلان‌هاي عملي را ندارد،‌ چه رسد به اينكه براي تبليغ فرهنگ نهال‌شاني به رسانه‌ها پول بدهند.