نقشه راه، جامع خواهد بود؟
اجلاس لندن از جهتی با نشستهای توکیو و برلین شباهت دارد و وجه آن ادامه تعهد کشورهای کمک کننده به دوام کمک های شان و بررسی نحوه این کمکها می باشد؛ اما در جهت دیگر تفاوت دارد. اجلاس لندن زمانی برگزار می شود که اصولنامه بن مراحل اجرایی خود را طی نموده و افغانستان اینک دارای حکومتی با همه ارکان لازمه خود می باشد. تشکیل شورای ملی و حضور رؤسای هر دو مجلس شورا، همراه با رییس جمهور در اجلاس لندن، پیام واضح و روشنی برای دنیا و دولتهایی دارد که هرکدام به دلیلی، ما را کمک می نماید. افغانها با ترکیبی به لندن رفته اند که نمایانگر یکپارچگی و همسویی همه شهروندان و نهادهای حکومتی آن در قبال منافع ملی شان است. تفاوت دیگری که قابل درک است اینکه پیش از این حضور نیروهای بین المللی در افغانستان و فعالیتهای سیاسی ونظامی شان، کمک های مالی و فعالیتهای اقتصادی آنها در چارچوب اصولنامه بن صورت می گرفت، با خاتمه یافتن مراحل اجرایی آن، بدیهی است که راهی برای تداوم چنان فعالیتهایی باید مورد ارزیابی قرار گرفته و به شورای ملی افغانستان عرضه شود، ازین جهت کنفرانس لندن را نشستی برای ترسیم نقشه راه نیز تعبیر کرده اند.
آنچه که مهم است، اینکه جامعیت و کمال این نقشه تا چه حد مورد اعتماد و اطمینان خواهد بود؟ ممکن است این نقشه به شورای ملی افغانستان، عرضه و مورد بحث و ارزیابی و تصویب قرار بگیرد؛ اما پیش از آن مهم است که افغانها در لندن، میکانیزمی را پیش کنند و توافق دنیا را بر روی طرحی، بدست آورند که بیشتر با منافع ملی شان سازگار باشد تا منافع کمک کنندگان، لا اقل در اجرای طرحهایی که در لندن ریخته می شود، توازن میان منافع افغانستان و کمک کنندگان شرط است و این مهم زمانی تضمین می شود که طرف اعطای پول های کمکی، دولت افغانستان باشد و نه سازمانها و شرکتهای خصوصی، چه اینکه میزان تعهد و پا بندی آن نهادها به منافع ملی افغانستان مورد شک و تردید است. جای تردید نیست که اعطای پول به انجوها، سازمان ها و شرکت های خصوصی، توسط دولتهای کمک کننده به طور مستقیم و بدون اینکه دولت افغانستان، نظارت و کنترلی داشته باشد، باعث مشکلات، اختلاف، سوء استفاده و بی اهمیتی حکومت گردیده است، آمار و ارقامی که از سوی رسانه ها به عنوان کمک به افغانستان اعلام می شود، موجب بالا بردن توقع بیشتر از حد مردم گردیده اما عملاً تغییر چندانی در زندگی مردم پدیدار نشده، بیکاری و فقر از یک سو، فساد و ارتشاء از سوی دیگر، انکشاف نیافتن افغانستان و خراب باقی ماندن زیر بناهای اقتصادی از جانب سوم و موج اتهام بالای دولت از جانب چهارم، دولت افغانستان را مستأصل نموده است، ریشه همه این عوامل به نحوه کمک های کشورهای مختلف بر می گردد. با تأسف که پول های اعطاء شده ای که افغانستان و دولت آن را زیر بار منت کشانده است، از طریق منابع خصوصی مورد حیف و میل قرار می گیرد و آنچه که از ریخت و پاشهای آنان باقی می ماند، در پروژه هایی به کار گرفته می شود که نوعاً مصرفی و بی دوام است و نمی تواند، نمادی از رشد و توسعه اقتصادی به شمار آید.
ما نمی دانیم که دولت، دقیقاً در اجلاس لندن چه استراتژی و سیاستی را پیشکش دنیا می نماید؟ چه اینکه هیچگاه حکومت، طرحهای پیشنهادی خود به اجلاسهای بین المللی کمک به افغانستان را بطور مشروح در معرض مطالعه و نقد رسانه ها قرار نداده و این یکی از نقطه های مورد اعتراض آن است؛ اما هرچه باشد این نکته نباید از دید شرکت کنندگان افغان مخفی بماند که اصل، برای آنها منافع ملی افغانستان است.