فرافگني و فقدان استراتژي سياسي
دولت كه درطي شش سال گذشته از سردرگمي سياسي و فقدان يك استراتژي مشخص امنيتي، اقتصادي، فرهنگي و سياسي رنج مي برد، اكنون ويروس آن تمام عرصه ها و ارگانهاي دولتي را فراگرفته و از كاركردهاي اصلي شان باز داشته است.
بدون شك يكي از مشخصه هاي عصر جديد اين است كه مرز بندي هاي ساختاري و كاركردي وزارت خانه ها و ادارات دولتي از بين رفته و حوزه هاي مشترك و متداخل در سطح وظايف و صلاحيت هاي هركدام پديدار گشته است. تذكر اين نكته از اين نظر مهم به نظر مي رسد كه بسياري از وزارتخانه ها و ادارات در اين اواخر سعي مي كنند، پيشرفت هاي مربوط به يك حوزة مشترك را به خود نسبت دهند، در حالي كه نقايص و كاستي هاي موجود در همان حوزه را به عهده نمي گيرند و با فرا فگني آن به وزارتخانة ديگر، از زير بار مسؤوليت شانه خالي مي كنند.
فرهنگ فرافگني زماني به وجود مي آيد و به عنوان يك عادت در ادارات رواج پيدا مي كند كه اولاً ادارات و سازمانهاي دولتي از تشخيص حد و مرز صلاحيت هاي قانوني خود عاجز باشد و ثانياً ضعف ها، كاستي ها و ناكارايي هاي اداري و فقدان ظرفيت كاري چنان آشكار و برملا باشد كه مسؤولين ارگانها و نهادهاي دولتي از توجيه عملكردهاي خود در اداره مربوطه ناتوان بمانند و به ناچار به فرافگني متوسل شوند.
اولين و ضروري ترين كاري كه در كنفرانس بن روي آن توافق صورت گرفت و تاهنوز مليون ها دالر صرف بازسازي آن گرديده؛ مسأله بازسازي و يا نوسازي اداره بود كه بايستي ميكانيزم هاي آن به تدريج شكل مي گرفت؛ اما متأسفانه مشاهده مي كنيم كه سيستم اداري در وزارتخانه ها و ساير سازمانهاي دولتي درهم ريخته و از هم پاشيده است و اجزاء و عناصر آن از ايفاي نقش مفيد و سودمند خود باز مانده است.
از يك سيستم از هم پاشيده نمي توان انتظار داشت كه براي دورنماي فعاليت هاي خود پلان سالانه، پنج ساله و ده ساله طرح نمايد و اگر چنين پلاني هم صرفاًبراي عرضه آماده شده باشد؛ ده درصد آن نيز به صورت درست تطبيق و به مرحله اجرا گذاشته نمي شود.
از باب مثال اگر ما سياست هاي امنيت داخلي و موضع گيري هاي خارجي خود را مورد تجزيه و تحليل قرار بدهيم؛ مي بينيم كه هيچ طرحي مشخص و مدون و قابل تطبيقي وجود ندارد، تا در چارچوب آن تمامي كاركردها و فعاليت هاي اداره مربوطه سازمان يافته و با پلان و عمل ساير ارگانها نيز هماهنگ و سازگار گردند.
سياست ما از مرض روزمره گي و تأثيرپذيري از حوادث فرعي، به شدت مي نالد، دشمن و رقيب در صحنه داخلي قابل تشخيص نيست؛ زيرا به راحتي دوست و همكار امروز به دشمن فريبكار فردا تبديل مي شود. اين نشان مي دهد كه هيچ چيز در اين كشور ثبات و دوام ندارد؛ اضطراب و عدم اعتماد تمام فضاي ادارات را پر كرده است. وضعيت نابسامان داخلي دولتمردان و سياستمداران را به مسايل فرعي و شخصي شان مصروف ساخته و دشمنان به راحتي و اطمينان خاطر تاكتيك هاي جنگي خود را مرحله به مرحله عملي مي سازند. در حالي كه برخي عمليات هاي موفقيت آميز عليه مخالفان در هفته هاي گذشته، كه به كشته شدن تعدادي از فرماندهان مشهور طالبان انجاميد، اميدواري هاي اندكي را براي مردم به وجود آورده بود؛ اما اضطراب سياسي و فقدان استراتژي معين و روشن امنيتي كه فرصت هاي خوبي را براي مخالفان فراهم مي سازد، جوانه هاي اميد مردم را بي رحمانه در باد مي دهد. بنا بر اين چنانچه دولت روي معيارها و استراتژي هاي مشخص داخلي و خارجي نينديشد، بهبود چنداني در اوضاع سياسي، اقتصادي و امنيتي رونما نخواهد گرديد و ناامني با همه اشكال آن دوام خواهد يافت.